Prens Harry ve Meghan Markle’ın peri masalı olarak başlayan hikâyelerinin nasıl neoliberal birer “Royal Influencer” (kraliyet içerik üreticileri) modeline evrildiğini sosyolojik bir süzgeçten geçiren bu üç bölümlü yazısı dizisinin bir önceki ilk bölümünde, ergenlik travmalarının Amerikan rüyası prensesliğiyle birleştiğinde nasıl kitlesel bir mağduriyet anlatısına dönüştüğünü tartıştık. Mahremiyet iddialarına tezat şekilde, Netflix, Spotify ve ürettikleri lifestyle…

Sanayi Devrimi’nden günümüze, sermaye, emek ve değerin neoliberal kapitalizmle nasıl yeniden şekillendi? Gig, Paylaşım ve Erişim Ekonomisi gibi şemsiye terimleri ve dijital iş modellerini bir araya getiren kapsamlı bir sözlük.

Hediye ekonomisi (gift economy)  ve hustle culture (yoğun emek kültürü) gölgesinde online performansların bedelsizleşmesi giderek normalleşiyor. Neoliberal kapitalizm, PR paketleri ve etkileşim oranları ile bireyin tükenmişliğini nasıl görünmez kılıyor?

Son dönemde dikkat çeken e-ticaret platformlarının premium üyelik paketlerine yayın platformu abonelikleri eklemesi, tüketici/izleyici alışkanlıklarında yeni pazarlama stratejileri geliştirilmesine olanak sağlıyor.

Gen-Z’nin iklim krizine duyarlılığı ile influencer endüstrisi ve e-ticaret arasındaki çelişki. Peki, hızlı moda, erişilebilir tüketim mi, yoksa sürdürülebilirlik lüksü mü? Türcülük ve eşitsizlik bağlamında genç kuşağın tüketim tercihleri analizi.

“İşte Benim Stilim” ve benzeri televizyon yarışmaları, bir dönem Türkiye’de prime time kuşağını domine eden içeriklerdi. Ancak 2020’ler itibarıyla, değişen medya tüketim alışkanlıkları, dijitalleşen moda sektörü ve Gen-Z’nin beklentileri bu formatların artık eskisi gibi çalışmadığını gösteriyor.

Bu yazıya, Antropolog Prof. Dr. Tayfun Atay’ın “Görünüyorum O Halde Varım: Meşhuriyet Çağı’nda Kültür ve İnsan” (2017) kitabı eşlik ediyor. Kısa alıntılarla aktardığım Atay’ın kavramsallaştırmaları, moda yarışmalarının kültürel kodlarını çözümlemede bize güçlü bir arka plan sunuyor.